امروزه موشک بعنوان تواني بازدارنده يکي از مؤلفه هاي قدرت در عرصه جهاني محسوب مي شود. موشک ها با توجه به برد، قدرت تخريب، نوع کلاهک و سيستم هدايتي به گونه هاي مختلفي طبقه بندي مي شوند که از نمونه هاي پرکاربرد آنها مي توان به موشک هاي کروز و بالستيک اشاره کرد. در حال حاضر موشک بعنوان سلاحي تاکتيکي و استراتژيک بوسيله قدرت هاي بزرگ منطقه اي و جهاني در تعاملات بين المللي مورد استفاده يا سوء استفاده قرار مي گيرد. 

از جنگ دوم جهاني که آلمان نازي اولين موشک عملياتي جهان يعني V-2 را به لندن شليک کرد، رقابت تسليحاتي وارد عصر جديدي شد و بازيگري نوظهور اما قدرتمند پا به عرصه نهاد. گرچه V-2 هاي سنگين آلماني از دقت کمي برخوردار بودند و تعداد قابل توجهي نيز توسط پدافند و نيروي هوايي بريتانيا ساقط گشت، اما قدرت هاي بزرگ به اهميت اين کالاي استراتژيک پي برده و پس از اتمام جنگ به سرعت تحقيق و سرمايه گذاري در اين زمينه را آغاز نمودند. يکي از کشورهاي پيشرو در زمينه فناوري موشکي اتحاد جماهير شوروي بود. اين کشور در دوران جنگ سرد سرمايه گذاري فراواني در اين زمينه نمود و به پيشرفت هاي چشمگيري دست يافت.

 شوروي سابق بعنوان اولين کشور فضايي جهان با تسليح بلوک شرق و بويژه کشورهاي اروپاي شرقي به موشک هاي بالستيک از جمله سري اسکاد و راکت هاي فراگ در اين زمينه دست بالا را نسبت به رقيب خود ايالات متحده و متحدان غربي آن داشت. حکومت ايران در دهه هفتاد ميلادي و بر اساس پيمان سنتو تعدادي موشک زمين به زمين از شوروي دريافت کرد. اما با وقوع انقلاب اسلامي در سال 1979 ميلادي و خروج مستشاران نظامي از ايران عملا موشک هاي دريافتي بي استفاده و دست نخورده باقي ماندند. با آغاز تهاجم عراق به جمهوري اسلامي در سال 1980 و به مدد پشتيباني قوي شوروي از عراق و تجهيز اين کشور به نمونه هاي پيشرفته اسکاد و فراگ-7 حملات موشکي به شهرهاي ايران در سطح وسيعي انجام گرفت. 

اين دوران که به جنگ شهرها شهرت گرفت خسارات قابل توجهي به ايران وارد گرديد. جمهوري اسلامي که تحت فشار افکار عمومي داخل براي پاسخگويي به حملات موشکي عراق به شهرها قرار داشت و با توجه به محدوديت هاي شديدي که در تهيه سلاح در برابر آن وجود داشت، سعي کرد موشک هاي به جا مانده از دوران شاه را براي پرتاب آماده نمايد. اين اقدام ايران در وهله اول غير ممکن مي نمود و چندين تلاش نيز به شکست انجاميد، اما در ادامه با اصابت موشک هاي پرتابي ايران به بانک مرکزي عراق در بغداد جهان به يکباره در بهتي عجيب فرو رفت. بعدها مشخص شد که مهندسان ايراني با تکيه بر توانايي خود موفق به اين مهم شده اند. در سال هاي پاياني جنگ جمهوري اسلامي با خريد نمونه هاي موشک اسکاد B از ليبي، سوريه و کره شمالي به توانايي موشکي محدودي دست يافت. پس از پايان جنگ ايران براي دستيابي به بازدارندگي و با در نظر گرفتن عامل مهم زمان و به منظور تضمين امنيت خود در برابر هر گونه تهديدات منطقه اي و فرا منطقه اي در پرتو اوضاع جديد جهاني، به تکنولوژي موشک هاي بالستيک و توسعه آنها روي آورد.

جمهوري اسلامي تحت تحريم يکجانبه اي قرار دارد که از طرف غرب و خصوصا ايالات متحده بر آن تحميل شده است. از اين رو اين کشور براي دستيابي به جنگنده هاي مدرن و بمب افکن هاي دور برد و بلند پرواز و تجهيزات آنها با محدوديت هاي شديدي روبروست. از طرفي هزينه بازسازي و نوسازي نيروي هوايي ايران که در جنگ هشت ساله به شدت آسيب ديده و نزديک 60 درصد از پرنده هاي خود را از دست داده، با توجه به تحريم هايي که جمهوري اسامي با آن روبروست، سخت و غير ممکن مي نمايد. در مقام مقايسه هزينه موشکي مانند شهاب-3 با کلاهک 700 تا 1000 کيلوگرمي حدود هشت ميليون دلار تخمين زده مي شود و در مقابل جنگنده اي مانند سوخو-30 با توانايي حمل 4000 کيلوگرم بمب و مهمات، بين 45 تا 60 ميليون دلار قيمت دارد که اين غير از هزينه نگهداري و قطعات يدکي و سرويس اين جنگنده است. 

از سويي هر چند که حملات هوايي دقيق تر و مطمئن تر هستند و مشکل خطير طراحي کلاهک را ندارند، اما مشکلات نفوذ زيادي دارند. در مقابل موشک ها و بويژه موشک هاي بالستيک با سرعت بسيار زياد خود بويژه در فاز نهايي عملا پدافند مؤثري در برابر آنها در حال حاضر وجود ندارد و اين ضريب اطمينان آنها را بسيار افزايش مي دهد. از دلايل انتخاب موشک هاي بالستيک توسط جمهوري اسلامي مي توان به برد بالا و قابليت استفاده در برابر تهديدات فرا منطقه اي، دارا بودن عمق استراتژيک و ناتواني دشمنان در رهگيري موشک هاي ايراني در مرحله نخست پرتاب، توانايي حمل مقدار زياد مهمات، توانايي توليد انبوه، دسترسي به کمکهاي خارجي و عدم انحصار تکنولوژي اين گونه موشک ها توسط غرب اشاره کرد. 

فدراسيون روسيه،جمهوري خلق چين و کره شمالي بعنوان اصلي ترين شرکاي ايران در زمينه موشکي محسوب مي شوند. ايراني ها در اواخر دهه 80 ميلادي موفق به مهندسي معکوس موشک روسي اسکاد بي(Scud-B) شدند که البته آزمايش هاي اوليه آن به شکست انجاميد. در اوايل دهه 90 ميلادي ايران موفق به آزمايش نمونه هاي بومي اسکاد بي و اسکاد سي که با نام شهاب-1 و شهاب-2 و با برد اوليه به ترتيب 350 و 550 کيلومتر در ايران شناخته مي شوند، شد. دهه 90 با پيشرفت چشمگير ايران در زمينه موشکي همراه بود. استعداد ايرانيها نه فقط در مهندسين آن بلکه در نيروهاي اطلاعاتي و امنيتي آن باعث شده بود که برنامه موشکي جمهوري اسلامي با پشت سر گذاشتن موانع متعدد فني، تکنولوژيکي، سياسي و امنيتي به پيشرفت قابل توجهي دست يابد. ايران با توجه به عقب ماندگي که در اين زمينه احساس مي کرد و با توجه به تهديدات فزاينده ايالات متحده و اسرائيل، بيش از پيش به فناوري موشک هاي بالستيک ميان برد احساس نياز مي کرد. به همين دليل رهبران جمهوري اسلامي به شدت از برنامه موشکي حمايت مي کردند. 

اين پشتيباني ها به همراه نبوغ مهندسان ايراني، جمهوري اسلامي را در مدت زمان کمي به قدرتي با توان موشکي قابل توجهي تبديل کرد و باعث تعجب حتي چين، روسيه و نيز پاکستان شد. ايرانيان در ادامه به مونتاژ اسکادها رضايت ندادند و به رغم اصرار شرکاي خود بر ادامه همين روال تصميم به طراحي بومي موشک و ارتقاي توان خود برآمدند. برنامه شهاب-3 برآمده از همين تفکر است. 
ادامه مطلب...

 نوشته شده توسط عبدالصالح در سه‏شنبه 15/2/1388 و ساعت 3:13 صبح | نظرات ديگران()

 نجات توپولوف پوتين به قيمت جان خلبانان و مسافران ايراني؟!

 معاملهاي براي مقابله با ترس از موشکهاي ايراني

 

به گزارش سرويس بين‌الملل عربي «تابناک» به نقل از «الشرق‌الاوسط» چاپ لندن، اين رادار بر خلاف اخبار منتشره که برد آن را تا شعاع 2000 کيلومتري برآورد کرده بودند، مي‌تواند شيئي به اندازه توپ بيسبال را از 4700 کيلومتري رهيابي و منهدم کند.

 ساخت کوچکترين هواپيماي بدون سرنشين ايران

 تصاوير رونمايي از نخستين سامانه فضايي ايران